افتاد.وچه پژواكي كه شنيد اهريمن.

و چه لرزي كه دويد از بن غم تا به بهشت.

من در خويش،وكلاغي لب حوض.

خاموشي،و يك زمزمه ساز.

تنه ي تاريكي،تبر نقره ي نور.

و گوارايي بي گاه خطا،بوي تباهي ها،گردش زيست.

شب دانايي. و جدا ماندم: كو سختي پيكر ها،كو بوي زمين

                                       چينه ي بي بعد پري ها؟

اينك باد،پنجره ام رفته بي پايان.

خوني ريخت،بر سينه ي من ريگ بيابان!

چيزي گفت،و زمان ها بر كاج حياط،همواره وزيد و وزيد.

اين هم گل انديشه،آنهم بت دوست.

ني ، كه اگر بوي لجن مي آيد،آن هم غوك كه دهانش

                                                          ابديت خورده است.

ديدار دگر،آري: روزن زيباي زمان.

ترسيد ،دستم به زمين آميخت،هستي لب آيينه نشست،

                                               خيره به من:غم ناميرا.