به سراغ من اگر مي آييد،نرم و آهسته بياييد،مبادا كه ترك بردارد، چيني نازك تنهايي من!

بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه ي عشق تر است!

مانده تا برف زمين آب شود،زير برف است تمناي شنا كردن كاغذ در باد!

شايد آن روز كه سهراب نوشت:تاشقايق هست زندگي بايد كرد،
خبري از دل پر درد گل ياس نداشت.
بايد اينطور نوشت:
هرگلي هم باشيم،چه شقايق،چه گل پيچك وياس،
«زندگي اجباري است.»